In mijn omgeving hoorde ik hetzelfde verhaal van kinderen van gescheiden ouders. Ouders die het beste voor hun kinderen wilden en toch in vergelijkbare valkuilen stapten als mijn eigen ouders. Niet uit onwil, maar omdat een scheiding nu eenmaal veel vraagt van iedereen.

Als mediator merkte ik dat alleen het gesprek begeleiden niet voldoende was. Scheidende ouders hebben meer nodig dan afspraken op papier. Ze hebben begeleiding nodig in hoe ze samen ouders kunnen blijven.

Ik volgde coachingsopleidingen en ging met ouders aan tafel. Maar ik zag ook de worsteling. Veel bleef onuitgesproken wanneer de ander erbij zat. Dat is begrijpelijk. Het voelt niet meer vanzelfsprekend veilig met je aanstaande ex naast je.

Ik weet hoe dat voelt. Ook in mijn eigen scheidingen merkte ik hoe lastig het is om echt open te zijn als de ander tegenover je zit. Juist die ervaring helpt mij om te zien waar het vastloopt.

Toen ik één-op-één met ouders aan de slag ging, kwam naar boven waar het écht over ging. Oud zeer werd zichtbaar en kon worden verwerkt. Daardoor ontstond er in de onderlinge samenwerking weer ruimte om elkaar iets te gunnen. En dat maakt het verschil tussen vechten en samen verder kunnen — als stel of als ouders.

Via Roos Boer raakte ik betrokken bij de ontwikkeling van de KernAanpak. Dit is een aanpak die precies aansluit bij wat ik al deed: eerst de onderlaag zichtbaar maken, daarna pas beslissen en aan de toekomst werken.

Dankzij deze aanpak is mijn werk gestructureerder geworden en bereiken we in minder tijd meer resultaat.